Boekenblog januari, week 4: 'Een fout is een feit waar je een negatief oordeel op plakt'




Net luisterde ik een podcast over Acceptance & Commitment Therapie uit de reeks Coachen 3.0 van Sergio van der Pluijm en daarin zei Remko van der Drift: 'Een fout is een feit waar je een negatief oordeel op plakt'. Die opmerking greep me aan, want hij is mooi in zijn simpelheid.


Wat een rotopmerking!

Stel je voor dat ik de volgende blunder bega. Ik vraag enthousiast aan een vrouw met een mooie ronde buik 'Hoe lang nog?' terwijl ze helemaal niet zwanger blijkt te zijn. Wie heeft dat niet ooit gedaan? Of aan wie is dat niet ooit gevraagd? Ik behoor tot beide categorieën! Maar goed, stel je even voor dat ik die fout maak. Stel je dan ook even voor dat zowel de dame in kwestie als ik wel door de grond kunnen zakken van schaamte.


Feit

Maar wat is er nu feitelijk gebeurd? Als je de mededeling uitpluist, dan heb ik in woorden gevraagd aan een vrouw met een ronde dikke buik: 'Hoe lang ben je nog zwanger?' En de vrouw in kwestie blijkt om andere redenen een ronde dikke buik te hebben, want ze is niet in verwachting. Dat zijn de feiten.


Oordeel

Daaraan koppelen we oordelen, de vrouw met de dikke buik en ik. De vrouw met de dikke buik denkt: verdorie, mijn buik is zo dik dat ze denken dat ik zwanger ben. Dikke buiken horen niet bij het schoonheidsideaal, dus er is iets mis met me. Ze schaamt zich voor haar dikke buik. Ik denk: verdorie, ik heb iemand die niet zwanger was gevraagd wanneer ze uitgerekend is, omdat ze een dikke buik heeft. Wat ontzettend lomp van mij! Het voelt als body shaming en dat wil ik helemaal niet. Wat zal ze zich ellendig voelen. Ik ben een lomperik en helemaal niet aardig!


Omgaan met vervelende gevoelens en gedachten volgens ACT

In ACT leer je dat dit soort negatieve gevoelens en gedachten erbij horen, want je hebt het gedaan. Je kunt de tijd niet terugdraaien. Je kunt het ook niet wegpoetsen door positief te denken (omdenken), want het blijft een onwijs lullige opmerking. Maar als je de gebeurtenis ontleedt dan houd je feiten en oordelen over. Op het moment dat je die aanschouwt, dan kan je zowel vanuit het perspectief van de vrouw met de dikke buik als vanuit mijn perspectief naar de gebeurtenis kijken en het een plek proberen te geven. Feiten kun je niet veranderen, ze zijn er en het is gebeurd. Ben je bereid (dat is het onderdeel acceptatie in ACT) om te accepteren dat het heeft plaatsgevonden? Tenzij je aan geschiedvervalsing of jezelf voor de gek houden doet, kun je niet anders dan ja zeggen. Het is gebeurd, leef er mee. Maar dat oordeel is lastiger. Het blijft niet aardig van mij en heel naar voor haar. Ik zou me kunnen voorstellen dat ik mijzelf zou vragen of ik haar expres heb willen kwetsen? Waarom heb ik het gezegd? Wat zou ik kunnen doen om het goed te maken? Wat kan ik ervan leren? Daarbij ga ik natuurlijk niet oordelen over wat zij ermee zou moeten (dat zou pas echt erg zijn!). Uiteraard heb ik het niet gezegd om te kwetsen. Ik heb het gezegd vanuit enthousiasme en omdat ik mijn betrokkenheid wilde tonen. Vanuit diezelfde emotie kan ik ook een welgemeend excuus maken en het spreekt voor zich dat ik voortaan alleen nog maar vraag naar zwangerschappen als het babyhoofdje er al (bijna) uit valt.


De moed van imperfectie

Wat heeft bovenstaand verhaal met mijn boekentip te maken? Ik wil graag een boek met je delen over imperfectie. Over fouten maken en niet volmaakt zijn. Het is het boek 'De moed van imperfectie' van Brené Brown. Brown schrijft over kwetsbaarheid, fouten maken en niet perfect zijn. In mijn beleving gaat dat over mens zijn. Niet voor niets bestaat er al een eeuwenoude spreuk: Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen! Spreekwoorden en gezegden bevatten altijd een dikke kern van waarheid, want iedereen maakt fouten.


Op bol.com staat over dit boek:


Brené Brown beschrijft in De moed van imperfectie hoe moed, compassie en verbondenheid een belangrijke plek in je leven kunnen krijgen. Op basis van haar jarenlange studie kwam ze tot tien stellingen over een ‘bezield leven’: leven vanuit het gevoel dat je de moeite waard bent. Op haar eigen, eerlijke, warme en grappige manier moedigt ze de lezer aan om perfectionisme te laten varen, stress als leefstijl los te laten, te vertrouwen op intuïtie en creativiteit de ruimte te geven. Dit boek gaat over de levenslange reis van ‘Wat zullen anderen wel niet denken?’ naar ‘Ik ben goed genoeg’.

‘Brené Brown pakt moedig alle duistere emoties aan die de weg naar een voller leven belemmeren. Lees dit boek en wordt aangestoken door haar moed.’ — Daniel H. Pink

'Mijn nieuwe Super Soulmate.’ — Oprah Winfrey










De linkjes van de boeken naar BOL.com zijn affiliate linkjes. Dit betekent dat ik een percentage ontvang als jij via mijn site naar BOL.com gaat en daar een boek of een ander product koopt. Zo kan ik mijn eigen leeshonger financieren. Dus alvast bedankt!

10 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven